اقتضاى تفرقه و تشتّت مىكند ، با آنكه تعيّن حقيقى مقصد در عين تفرقه و تشتّت است ؛ « آن را كه جاى نيست همه شهر جاى اوست » . [ 471 ] و همچنين تكثّر عدد و مدد ، پيرامون قدر آن منزلت نمىگردد ؛ چه ، « عدّ » مستلزم تفصيل و تفريق است ، همچنان‌كه « حدّ » ؛ و تقدير مدد ، مقتضى تعيين اجزا و تفصيل حدود است و اين‌ها مستتبع شرك و كفر است . « 1 » اين جدايى ز كندى روش « 2 » است * روش عاشقان جدا باشد [ 472 ] و هيچ مثلى و همتايى در كونين نيست كه حكم كند بر نقض آنچه من بنا كرده‌ام ، يا امضاى حكم و نفاذ امر من كند ؛ « 3 » « ليس في الدّار غيرنا ديّار » . [ 473 ] و هيچ معاندى و مقابلى نيز نه ، كه در صدد منافات و مضادّت باشد با من ؛ چه ، همهء « 4 » مخلوقات در امكان ذاتى و عدم اصلى خويش بر مقتضاى ما تَرى فِي خَلْقِ الرَّحْمنِ مِنْ تَفاوُتٍ متساوى افتاده‌اند . « 5 » غير او هر چه هست بازى بود * ما و من قصّهء مجازى بود « 6 » * تجلّيت لي منّي علىّ فأصبحت * صفاتي تنادي ما لمحبوبنا مثل * * * [ 474 ] و منّي بدا لي ما علىّ لبسته * و عنّي البوادي بي « 7 » إلىّ أعيدت [ 475 ] و فيّ شهدت السّاجدين لمظهري * فحقّقت أنّي كنت آدم سجدتي [ 476 ] و عاينت روحانيّة الأرضين في * ملائك علّيّين أكفاء رتبتي آنچه در تحت ملابس الوان و اكوان بر من پوشيده بود ، به حكم « باطن لا يكاد يخفى » بر من ظاهر و متبيّن گشت هم از من « 8 » ، كه هو الظَّاهِرُ وَ الْباطِنُ « 9 » ؛ « ز پنهانى هويدا در

--> ( 1 ) . تب : + بيت . ( 2 ) . ال : دوش . ( 3 ) . فر : + ع . ( 4 ) . نا : همه . ( 5 ) . تب : + بيت . ( 6 ) . فر : + شعر . ( 7 ) . ال : لي . ( 8 ) . فر : + بود . ( 9 ) . تب : + مصراع .